June 26, 2007

Complete Randomness

It's been a while since I posted something. My work eats a lot of my time so I can't find the opportunity to blog. Anyways, this post is about nothing in particular, really.


Finally, I was able to get the limited edition (hehe) Gatorade sports bottle from 7/11. Ito yung pinuputok ng butsi ko two weeks ago. Pano, naunahan ako ni Frankie tsaka ni Ms. Leslie na makakuha nito. Pero ngayon, masaya na ko. Mababaw lang naman ang kaligayahan ko. After kong magpakalunod sa tig-22 at 32 ounce na Gulp, nakuha ko rin siya. Ewan ko ba, di naman kagandahan pero gustung-gusto ko siyang makuha. Hehe. :D

*****

Eto pang isa. Nakakainit ng ulo. Stressful na nga yung trabaho sa office, may mga pasaway pang officemates. Eh kasi ba naman, merong makulet na writer na babae na mahilig umapak sa toliet bowl seat kapag nagsi-C.R. Kadiri kaya! Bakas na bakas pa yung swelas ng sapatos niya after niyang gumamit ng toilet. Inis na rin si Manang kapag naglilinis ng C.R. at sa sobrang inis niya, naglagay pa talaga siya ng note:

Translation:

Pakiusap lang po.
Pag-umehi kayo, wag nyong ipatong ang paa nyo sa inudoro
kay gaiwan ang putik sa ginapatungan nyo.
Salamat po.

Manang


O di ba, nag-effort pa tuloy si Manang Merly na maglagay ng pakiusap note. May kasama pang Visayan accent yung note niya pero makuit pa rin yung babaeng yun, kung sino man siya. At eto pa, cinomputerized na nga yung note...

... umaapak pa rin siya! Naku naman! Dalawang languages lang ang ginagamit dito sa office, di pa rin niya maintindihan! Ang hirap kaya nung posisyon niya kung nakaapak siya sa toilet bowl. Hay naku, some people talaga.. Tsk, tsk. Pag ako tinopak iisa-isahin ko yung mga sapatos ng mga bagong writers para ma-compare ko yung marks dun sa toilet sa swelas ng sapatos nila. Malaki ang hinala ko na bagong writer ang gumagawa niyan kasi dati, wala naman kaming ganyang issues no! Ampf!

*****
Nung Sabado, The Dawn performed at the SM North Edsa. I was supposed to watch the band kaya lang umaga pa lang, umuulan na sa amin. Kaya ayun, tinamad na ko. Tapos wala pa akong kasama sa pagpunta. Wala din akong kasama sa bahay. Siya lang:



Siya si Iwa. Ganyan ang itsura niya habang pinapanood niya akong mag-breakfast. Feeling mo naman ginugutom siya eh nauna pa siyang kumain sa akin. Haay... Ang totoong pinangalan namin sa kanya, Iwa Moto. Kasi isa siyang half-Japanese Spitz half-askal at nung binigay siya samen, kasagsagan ng Star Struck 3 kung saan kasali si Iwa Moto. Pero ngayon, dahil beybing-baby yung aso namin, ang tawag sa kanya ng mga kapitbahay namin, Iwa Ramos. Siya na ngayon ang bunso ng pamilya namin.

*****

Isa pa. Ngayon ang last day dito sa work ng isa sa mga paborito kong tao sa office-- si Pia. I'll definitely miss her. *Sniff*

Independence Day daw ngayon. Parang narining ko nayang linyang yan ah.


June 21, 2007

Would it be a better day for you if you bring me down?

Down, down, down.. I just feel so down today. I don't know if it's the weather, my job, myself, or other people who/that make(s) me don't want to get up from my bed this morning. My head aches big-time...and the thought that I have to write about mortgages again makes me want to throw up. I was not able to get a sound sleep last night because there were a lot of things that bug me...things that I'd rather not mention. The truth is, I am too lazy to share them with anyone...

Right now I am trying to comfort myself by munching a garlic-flavored cracker. The first time I had a bite of this local cracker, I was elated. It was so mouth-watering that I thought that it was the best cracker in the whole wide world. But at this moment, I can't seem to taste the monosodium glutamate that makes it so damn delicious. If my taste buds are not functioning properly, then I am in deep shit. Foods always make me feel good when things around me fuck up. Huh! I want to eat some chocolate cake....

June 20, 2007

(Some) Men Screw My Life

I am not a man-hater. I just hate certain men at certain times. Meron kasing mga moments na talagang nakakaasar sila na parang maiisip mo na lang na sana isa lang ang kasarian dito sa sangkatauhan.

Man 1: Mahilig magpa-press release ang tatay ko na "O maaga tayo bukas ha". Palagi nya yang sinasabi sa amin ng ate ko. Pero pagadating ng umaaga, siya yung huling babangon at pagkatapos nun mag-iinat inat pa yun sa sala at makikipaglaro sa aso namin habang nagche-check ng messages sa cellphone niya. Siya pa naman yung naka-schedule na unang gagamit ng banyo at dahil sa routine niyang yun, pati kami ng ate ko nade-delay. At dahil ako ang huling gagamit ng banyo, ako yung palaging pinapagmadali! Ang daya! Yung tatay ko mga 30 minutes maliligo tapos ako kaka-shampoo ko lang gustio niya tapos na ko. Nakakaasar! Naiwan ko tuloy yung MP3 player ko sa sobrang pagmamadali. Gusto ko pa naman makining sa RX ngayon kasi Monster Riot, puro '80s, '90s, at early 2000 songs ang pinapagtugtog nila. Ampf!

Man 2: Hindi na ako masyadong sumasakay ng FX ngayon papuntang office ngayon kasi nga ngatitipid na ako. Kaya kahit naman haggardness ang drama ko sa MRT, eh tinatyaga ko na lang. Pero kaninang umaga, nag-FX ako kasi suot ko yung sapatos ko na hindi ko pwedeng ipang-lakad ng matagal dahil nagloloko siya. So, kanina siting pretty na ako sa FX ng nakakabuwiset na driver. Ang dami nyang issues sa pagmamaneho nya. Anjan yung ang ingay niya kasi may kausap siya sa walkie talkie nya,"Oscar kilo, pare. Oscar kilo naman." At dahil sa ingay nya, hindi ko tuloy marining si Chico at Del Mar (Yup, naka-tune in siya sa RX kaya naman lalo akong nainis.) Tapos ilang beses pa siyang huminto para lang magpapalit ng barya. Hay, naku!

Men 3,4,5,6: Ang mga kalalakihan dito sa opisina... Masyado nila akong tinatakot!!!! Una, yung issue ni Harvey at Sir Gene. Tapos kahapon, yung issue nila Kuya Ray at Jhay-R. Waaahh! Alam mo yung pagod ka na sa work, excited ka na umuwi tapos makakasaksi ka ng ganung eksena! I actually do not hate them. Masyado lang akong apektado kasi masyadong nag-create ng impact sa akin yung mga ginawa nila. Huhu..

Man 7: Hay naku. Ewan ko sayo! Lagi na lang nating issue ito at hindi ka na natuto. Alam mo kasi nag-aalala din ako pero hobby mo pa rin ang hindi magparamdam. Naiinis na ko. Grr!

Tangina. Umagang-umaga, wala pa nga kong ginagawang trabaho masakit na ulo. Bad trip! Sometimes it makes me think that they act like a boy, not a man.

June 19, 2007

Hindi Ko Alam Ang Ita-Title Dito...

These past few days there are dramas here in the office and they SCARE me... Basta. Ayoko ng mga ganung eksena. Nase-stress ako. Enjoy this na lang. I love this song.








Closer by Travis


I've had enough
Of this parade
I'm thinking of
The words to say
We open up
Unfinished parts
Broken up
It's so mellow

And when I see you then i know it will be next to me
And when I need you then I know you will be there with me
I'll never leave you

Just need to get closer, closer
Lean on me now
Lean on me now
Closer, closer
Lean on me now
Lean on me now

Keep waking up (waking up)
Without you here (without you here)
Another day (another day)
Another year (another year)
I seek the truth (seek the truth)
We set apart (we set apart)
Second base
A second chance (a second chance)

And when I see you then i know it will be next to me
And when I need you I know you will be there with me
I'll never leave you

Just need to get closer, closer
Lean on me now
Lean on me now
Closer, closer
Lean on me now
Lean on me now
Lean on me now

And when I see you then i know it will be next to me
And when I need you I know you will be there with me
I'll never leave you

Just need to get closer, closer
Lean on me now
Lean on me now
Closer, closer
Lean on me now
Lean on me now
Lean on me now

Closer, closer
Closer, closer

June 13, 2007

Paalam, Mariana*

Mahal kong Mariana,

Hindi ko akalain na madali kang magpapaalam sa opisinang ito. Labis pa naman naming ikinatuwa ang pagdating mo dahil isa kang natural-born comedienne. Sa unang beses mo pa lang na makipag-usap sa amin, standing ovation na kaagad ang natamo mo sa napakahusay mong pagsa-stand-up comedy. Mahusay.. Isa kang mahusay na tagapagbasa ng mga nakakasakal na rules and regulations.

Dumaan ang mga ilang araw, may mga moments na nakakainis ka pero meron ka palaging paraan para mapatawa kami. Isa ka talagang miracle worker. Nakakapagpasaya ka sa kabila ng kalungkutan.

Okay ka na sana kaya lang mas pinili mong umalis. Well, desisyon mo yan. Hindi ka namin pipigilan kahit na alam naming hindi na magiging kasingsaya ang mga araw dito sa opisina ng wala ka. Sayang at hanggang sa huling araw mo ay di ka parin namin pinapansin. Tsk, tsk. Sa iyong pag-alis ay haharapin nanaman namin ang isang hamon: ang pakisamahan ang pumalit sa'yo. Hmmm.. sa totoo lang mukha siyang maldita.

Hanggang dito na lang ang liham ko. Good luck sa bagong karera.


P.S. Ingatan mo ang hair mo na feel na feel mong i-sway at sapatos mong masakit sa tenga ang tunog ng mga takong.


Nagmamahal,

Cough Syrup Junkie


____________________
*Mariana - di tunay na pangalan

June 11, 2007

I Hate Friendster!

Even though Friendster has done numerous unfavorable and inconvenient changes on the site, I still keep my account because it is among the very efficient ways to reunite with my friends and to know the things that happen to them. Aside from that, my friends can leave testimonials and comments that I enjoy reading. Through reading their thoughts about me, I learn how they see me as their friend. Although some of the comments and "testis" that I got were plain pangungupal and pang-asar, I just love having them in my account. There was a time that I erased a couple of testimonials because it was from some guy who hurt me but I always treasure those words from my beloved friends. But now, those words are gone. I don't why but all my testimonials and comments in my account vanished. I was just reading some of them this morning and when I checked my account a while ago, all those stuff are nowhere to be found..Waah!

Actually, I am not the first person who experienced this. I know some of my friends that lost their testimonials and comments too. I believe that I will receive other comments but everything between me and Friendster will never be the same again.... *sniff*

June 05, 2007

Deprivation at Its Finest

Grabe na talaga ang buhay kong ito... Wala na akong bloglife. Yung last post ko pa super late ko na nagawa. Dahil masyadong nakaka-pressure, time-consuming, at mentally-demanding ang trabaho ko, di na ako makapag-blog. Sa mga nakaw na sandaling sinusulat ko ito, dapat eh nag-eedit ako. Pero hindi. Ayoko pa. Tinatamad pa ako. Nakakarelate ako sa latest entry ni Megan, sobrang nakaka-stress na ang buhay. Hay...


Tapos may isa pang hassle, pasukan na naman sa school, which means na kelangan na naman gumising ng (mas) maaga. Otherwise, male-late ka sa sobrang traffic at makikipagsiksikan ka sa MRT. Bad trip. Speaking of school, nakaka-miss mag-iskul. Ngayong nagtatrabaho na ko di na ko makakabili ng magagandang notebooks and other school stuff. I mean, makakabili ako pero hello? aanhin ko naman yun db? Tapos kapag umulan ng malakas, may pasok pa rin ako. Walang pakialamanan kung dripping wet ka na duamting sa office basta ang importante pumasok ka at magtrabaho.


Grabe na talaga. Ngayon ang pangarap ko eh tumanga. Kahit mga one week lang. Yung tipong nasa bahay ka lang tapos kain-tulog-TV ang drama mo. Buhay-baboy, tumpak! O di kaya bakasyon. Kahit mga one week lang. Yung tipong nasa malayong lugar ka na tahimik na may beach with your friends and lover. Tapos walang computer na magpapaalala na may babalikan kang trabaho. Ganun. Shet, ang sarap.