A Life-Defining Moment

Meron akong teacher nung college. Ang pangalan nya Sir Yapo. Nagtuturo siya ng Humanities 1 -- yung subject na magbabasa kayo ng iba't ibang stories at novels tapos ididiscuss nyo sa klase...so medyo boring.. Anyways, nung inaral namin yung book na Little Prince, meron syang term na ginamit na di ko malilimutan: life-defining moment. Siguro sa iba di na bago yung term na yun pero nung mga panahon na yun, noon ko lang narining yun so nainteres akong makinig kung anong ibig nyang sabihin.

Ayon sa kanya, ang life-defining moment daw eh yung pagkakataon na meron kang marerealize na importanteng bagay. Yung makakapagpabago sa buhay mo at sa pagtakbo ng pag-iisip mo. Si Little Prince daw nagkaroon ng life-defining moment at ang lahat ng tao ay nagkakaroon at nakararanas nito. So, bakit ko pinagkakaabalahan ang ideyang ito? Kasi kagabi meron akong life-defining moment.

Hindi naman ito yung unang pagkakataon na nagkaroon ako ng life-defining moment. Pero eto yung unang pagkakataon na ishe-share ko ito.

Kagabi, pagkatapos kong makipag-date, eh natagalan akong umuwi kasi walang masakyan. Mula sa North Ave. kelangan kong sumakay ng FX papuntang Novaliches Bayan at mag-jeep papunatang Caloocan. Kaya lang, pagdating sa pila ng FX, ampucha walang FX at sobrang haba ng pila. Naghintay ako ng onti.. tapos onti pa.. tapos wala pa ring dumating na FX. Tapos nag-isip ako at nagkaroon ng mga options kung paano ako makakauwi:

Option #1: Maghintay pa ulet. Eh kaya lang naiinip na ako at gustong ko ng umuwi. Mukhang walang mangyayari sa kakahintay ko kaya nagkaroon ako ng option #2.

Option #2: Mag-bus. Di talaga ako nagbu-bus kasi yung mga lintek na bus papuntang Novaliches eh walang aircon. At tsaka nakakatakot kya mag-bus! Pero sige, para lang makauwi kaagad, nagabang ako ng bus. At nag-abang. At nag-abang pa ulet. Pero, wlang bus. Traffic ata sa EDSA. Tapo umuulan pa.Good luck talaga, May! Ang swerete mo!!! Kung may bus man sobrang puno yung tipong sa estribo ka na lang pwede. So nag-isip ako ng option #3.

Option #3: Kapalan ang mukha ko at humingi ng saklolo sa tatay ko. Kaya lang nag-text ako, walang reply. Tumawas ako, walang sumasagot. Naku patay na, nagbo-bowling pa ata or nag-gym or gumugimik pa yung tatay ko somewhere. So pilit akong umisip ng option #4:

Option #4: Sumakay ng FX nadadaan ng Qurino Highway. Ayun umusad din ako. At pagdating ko sa Quirino Highway, dun ko nasaksihan na sobrang trapik papuntang Novaliches Bayan. At dun na ko kinabahan. Naisip ko talaga naku, di na ata ako makakauwi. Kung makakauwi man Linggo na ng umaga. Bad trip talaga. Tapos naiihi pa ko. Sinubukan kong maki-CR sa isang parlor pero isang insnesitive na bading lang ang tumambad saken.

Putang ina tlaga mangiyak-ngiyak na ko. Naiihi na ko tapos wala pang masakyan pauwi. Winner talaga. Naisip ko eto na ba yung parusa ko kasi di ko sinabi sa tatay ko na may date ako? Or pinap[aharipan na ba ko ni Lord kasi sobra akong mangkrung-krung ng mga bagay-bagay? Wala na akong masabi nung mga panahonh yun kundi "putang ina". Gusto ko sanang mag-pray kaya lang baka di na ako maging polite at makapagmura na ko habang kausap si God. So gumawa ako ng option #5.

Option #5: Maglakad. Eto yung talaga yung naisip ko na nung una pa pero pilit ko syang inaalis sa mga options ko kasi ng ayaw kong gawin! Pero dun pa rin ak bumagsak. So naglakad ako kasama nung mga iba pa na di na makatiis pa na mag-improve yung traffic. Mula sa dulo ng Mindanao Ave sa may Quirino Highway hanggang sa lagpas ng San Bartolome, naglakad ako. Naiiyak na talaga ko pero pinigil ko. At masama pa nito, meron akong bitbit na mabigat na groceries nababauunin ng ate ko para sa LET nya the next day. Nag-try na lang akong mag-isip ng mga happy thoughts para maibsan ang sama ng loob. Pero di tulad ni Peter Pan di ako lumipad. Siguro kasi mabigat yung bitbit ko. Buti na lang may nadaan akong karinderya na pumayag na maki-CR ako. Otherwise, nasa ospital na ko dahil masakit na yung pantog ko.

Paglagpas ng San Bartolome, tang ina! walang katrapik-trapik! Ang luwag ng daan pwede kang mag-basketball! Ugh! Bad trip talaga. Samantalang nagsisiksikan lahat ng sasakyan dun sa may Sauyo.

So pagdating dun, noon na lang ako sumakay ng jeep. Pagod na ko pero di ako makatulog sa sasakyan dahil may mga narealize ako (at eto na nga yung life-defining moment ko):

Una, kelangan hindi lang iisang paraan ng pag-uwi ang alam mo. Alamin mo pa yung ibang ways para magkaroon ka ng alternatives sakaling magkaaberya. Medyo mababaw pero makes sense naman yung realixation ko db?

Pangalawa, dapat na sigurong tanggapin ang katotohanan na hindi lahat ng tao willing na tulungan ka sa ibang bagay, not even your parents nor friends. Nung nakiki-CR sa parlor, kulang na lang umiyak ako para payagan ako pero wala pa rin. Tang ina nila! Buti na lang may mabait na ale na nag-CR saken sa kanyang humble na karinderya.

Pangatlo, wag kang mawalan ng pag-asa. Ayun! Yun na yung pinaka-profound na na-relaize ko sa buong experience ko. Basta, go lang. Mag-isip kung maso-solve yung problme. And that's what I did, then I found my way home.

Uhmmm...

I really dont know what to say. It's so ironic that when I have a lot of stuff to discuss, I don't have time to blog. But when I'm already facing the computer, I just don't know what to write. Hay.. I just finished working. I can blog because I'm not in the office (where Blogger is blocked).

We were asked to work offsite because our office management advised as not to go to work because of the storm. Well, apparently, I haven't felt Egay's rain nor strong wind. According to the news the storm went to the different direction that;s why it didn't hit Aurora. I just hope tomorrow's weather will be better because I don't like working offsite. I am not in the mood to work if I'm not in the office. I have this mind set that if I am home, I shouldn't be working... If my team leader will not like my output today, I can't blame her because I did my output half-heartedly. Ouch! My right index finger hurts... too much mouse clicking.

I Hate Goodbyes

I hate when poeple who are so dear to me say goodbye. I always have a hard time letting go (which kinda explains I was bitter about love for several years. Hehe.). I hate it when my friends have to go somewhere without me. I also despise the feeling when they are uncertain when they will see me again. I cannot easily detach myself to individuals who make me happy. Whenever people say "goodbye", I just tell them "see you soon" because I always hope to see them one day. Unfortunately, I have friends who I have not seen again ever since we parted.
However, I have no choice but to move on -- which is something that is difficult to do. I am not good when it comes to these things.

Well, the reason that I am ranting about goddbye stuff is because Rcon just resigned today. She is one of my dearest friends in the office. We even call each other "sister". There's a lot of things that has been going on in my life right now but there are a lot of things (e.g. time) that hinder me from sharing them as well. Anyways, I can feel that I am among the people who will have to say goodbye next...